Wanneer ga je weer werken?
Na kanker vroeg iedereen wanneer ik weer ging werken. Ik vroeg me iets heel anders af.
Mijn vraag was: Kan ik alweer iets gaan doen… langzaam aan?
Alsof dát het moment was waarop alles weer een beetje normaal zou worden. Maar niets was nog normaal.
Een leidinggevende functie, een team dat op mij rekende, een groot verantwoordelijkheidsgevoel richting mijn werk.
Tegelijkertijd was er thuis een gezin waarin ik lange tijd niet de moeder kon zijn die ik wilde zijn.
Een partner die meer mantelzorger was geworden dan geliefde.
En misschien nog wel het zwaarst: het verdriet van iedereen om mij heen, dat ik óók met me meedroeg.
Dus waar begin je dan… met re-integreren?
Want eerlijk gezegd voelde het niet als terugkeren naar werk.
Het voelde als opnieuw leren leven.
Wat ik merkte, is dat mijn drive om weer te beginnen van binnenuit kwam.
Ik wilde zó graag weer bijdragen, meedoen, er gewoon weer zijn.
Maar juist dat maakte het ingewikkeld.
Ik merkte dat ik soms alweer een stap verder ging dan goed voor me was, simpelweg omdat het zo vertrouwd voelde om weer ‘aan’ te staan.
En daar zit misschien wel de kern.
Re-integreren na kanker gaat niet alleen over werk.
Het gaat over opnieuw leren leven.
Over vragen als: Wat vind ik écht belangrijk?
Leef ik wel… of ben ik vooral aan het doorgaan?
Want ik keerde terug naar mijn werk, maar belangrijker nog:
Ik ben stap voor stap aan het terugkeren naar een leven dat klopt voor mij.
En jij… Waar sta jij op dit moment?
In je herstel, in je werk, in je leven?
Als je merkt dat je zoekende bent, je hoeft het niet alleen te doen.